UMH UV

Smatra se da je prednost UV tretmana za uništavanje klica u tome što on uništava DNK virusa i bakterija u vodi, čime se eliminišu problemi kontaminacije. Međutim, istovremeno to znači da UV svjetlost masovno oštećuje frekvencijski spektar vode, zbog čega ona više ne može pravilno obavljati svoju kontrolnu funkciju u ljudskom metabolizmu. Ljudska DNK linija se takođe postepeno mijenja konzumacijom UV-zračene vode, što može uzrokovati poremećaje u imunom sistemu i opštem zdravlju. Pored toga, postoji rizik da kodiranje informacija za kasniji genski proizvod (proteine i enzime) više ne funkcioniše optimalno.

Pionir istraživanja vode, Viktor Schauberger, formulisao je tezu da ako konstantno pijemo sterilizovanu vodu, u našem tijelu se moraju odvijati isti procesi koje izazivamo u procesu sterilizacije vode.

Pomoću metode elektroluminiscencije, izumitelj analize biofotona, dr Fritz Albert Popp, uspio je po prvi put u decembru 2003. godine dokazati da UV zračenje odlučujuće kvari kvalitet izvorske vode. Narušavanje kvaliteta vode dešava se u fizičko-biološkom informacionom sistemu energije vode. Ova činjenica je prvi put dokazana u izvještaju prof. dr Fritza Poppa o „elektroluminiscenciji“ od 22. decembra 2003. godine.

Dr Kohfink-Kalagin iz Minhena takođe je jasno dokazao ogromno pogoršanje kvaliteta izvorske vode nakon UV tretmana pomoću svog „exahertzmultimetra“ (maksimalna frekvencija), kao i radiestezijskim mjerenjima.

U bio-frekvencijskoj analizi koju je sproveo istraživački laboratorij „Planet-Diagnostic“ u Švajcarskoj, takođe je pokazan veoma negativan uticaj na frekvencije vode, a samim tim i na njen energetsko-biološki kvalitet.